Vergil Aeneid IIII, verses IX to XXVIIII
read by V.N.Virgil, Aeneid 4, vv. 9–29
Anna soror, quae me suspensam insomnia terrent!
Quis novus hic nostris successit sedibus hospes!
quem sese ore ferens! quam forti pectore et armis!
Credo equidem, nec vana fides, genus esse deorum.
Degeneres animos timor arguit. Heu, quibus ille
jactatus fatis! quae bella exhausta canebat!
Si mihi non animo fixum immotumque sederet
ne cui me vinclo vellem sociare jugali
postquam primus amor deceptam morte fefellit,
si non pertaesum thalami taedaeque fuisset,
huic uni forsan potui succumbere culpae.
Anna, fatebor enim, miseri post fata Sychaei
conjugis, et sparsos fraterna caede Penates,
solus hic inflexit sensus animumque labantem
impulit: agnosco veteris vestigia flammae.
Sed mihi vel tellus optem prius ima dehiscat,
vel Pater omnipotens adigat me fulmine ad umbras,
pallentes umbras Erebi, noctemque profundam,
ante, Pudor, quam te violo aut tua jura resolvo.
Ille meos primus qui me sibi junxit amores
abstulit: ille habeat secum servetque sepulcro.
